الملل مشترک بوده و از طرفی، منعکس کننده مفهوم متداول خسارت در حقوق بین‌الملل است.199
همانند مورد دولت ها اعمال اصل جبران کامل خسارت، در عمل با انعطاف صورت می‌گیرد. به عبارت واضح تر امکان دارد طرف زیان دیده بیشتر راغب به توقف عمل متخلفانه یا عدم تکرار آن باشد. از این رو امکان دارد خواسته های دعاوی ناشی از عمل متخلفانه محدود باشند. به ویژه این امر زمانی اتفاق می افتد که دولت یا سازمان بین‌المللی زیان دیده دعوی را به نفع خود مطرح نمایند نه به نفع افراد یا موجودیت هایی که به دنبال حمایت از آنها هستند. با این حال محدودیت های پیش روی طرف زیان دیده در راستای اعمال حق خود عموماً متضمن این امر نیست که طرف زیان دیده خود را مستحق جبران کامل خسارت نمی‌داند. بنابراین، اصل جبران کامل خسارت به هیچ عنوان زیر سئوال نمی‌رود.
شاید تمام ابزارهای جبران خسارت برای سازمان های بین‌المللی فراهم نباشد. این امر بیشتر به دلیل محدود بودن منابع مالی سازمان های بین المللی در رابطه با پرداخت چنین هزینه هایی است. با این حال، این محدودیت، سازمان های بین‌المللی را از آثار حقوقی مسئولیت بین المللی معاف نمی کند که به موجب حقوق بین الملل به بار آمده است.
سخاوتی که سازمان‌های بین المللی گاهی اوقات در پرداخت غرامت از خود نشان می دهند به دلیل فراوانی منابع نیست بلکه به دلیل تمایلی است که سازمان ها همچون دولت ها در پذیرش اعمال متخلفانه از خود نشان می دهند.
زمانی که یک سازمان بین‌المللی قصد مبادرت به فعالیت هایی در یک کشور می نماید که احتمالاً مسئولیت او را در پی دارند، یکی از گزینه های پیش روی سازمان، انعقاد موافقت‌نامه ای با آن کشور است که مسئولیت سازمان را محدود به اعمال خلافی نماید که در راستای انجام آن فعالیت رخ می دهند. شاید یکی از مصادیق این مورد، رویه سازمان ملل در خصوص عملیات‌های حفظ صلح می باشد، تا بدانجا که موافقتنامه ها با دولت هایی که مأموریت حفظ صلح در سرزمین شان انجام می شود، تمام دعاوی ناشی از مسوولیت بین المللی را پوشش می دهند.”200
مواد حاضر در راستای تدوین اصل جبران کامل خسارت بیشتر به مواردی اشاره می نمایند که در آنها یک سازمان بین‌المللی صرفاً در قبال عمل متخلفانه واحدی مسئول است. از این رو با توجه به اینکه اتحادیه اروپا به دلیل اتخاذ اقدامات علیه برنامه‌های هسته‌ای ایران مسئول است، لذا باید تمام خسارات ناشی از اقدامات خود در واکنش به برنامه‌های هسته‌ای ایران را جبران نماید.

نتیجه گیری

تععین ماهیت حقوقی اقدامات اتحادیه اروپا علیه برنامه‌ها و فعالیت‌های هسته‌ای ایران نشانگر آن است که این اقدامات را می‌توان به عنوان مصداقی از مصادیق اقدامات متقابل تلقی نمود. به عبارت روشن تر این اقدامات از یک نظر جزو اقداماتی موسوم به خود یاری هستند که مصادیق آن عبارتند از اقدامات تلافی جویانه، دفاع مشروع، مقابله به مثل، تحریم و اقدامات متقابل. بررسی اقدامات متقابل در این چارچوب نشانکر آن است که ماهیت حقوقی اقدامات مزیور با ماهیت حقوقی اقدامات متقابل سازگارتر است. چراکه اولا، اقدامات اتحادیه غیر مسلحانه بوده و بنابر این نمی توان آنها را جزو مصادیق اقدامات تاتفی جویانه و همچنین دفاع مشروع دانست. از طرفی اقدامات اتحادیه اروپا موجب نقض حقوق بین‌الملل شده اند و از این رو نمی توان آنها را زیر عنوان اقدامات مقابله به مثل بررسی نمود. مضافا بر این هدف اتحادیه اروپا از انجام این اقدامات تنبیه ایران نبوده که بتوانیم آن اقدامات را به عنوان مصداقی از مصادیق تحریم تلقی کنیم.
گذشته از حقوق ناظر بر خودیاری، شاید بتوان اقدامات متقابل را جزو آن مفاهیمی تلقی نمود که از آنها با عنوان عوامل رافع وصف متخلفانه عمل یاد می‌شود که عبارتند از رضایت، دفاع مشروع، اقدامات متقابل، قوه قاهره، ضرورت و اظطرار. مطالعه اقدامات متقابل و تطبیق مفاهیم مذکور نماینگر این است که اقدامات اتحادیه اروپا را می توان جزوی از مصادیق اقدامات متقابل در این معنا دانست. به عبارت دیگر ماهیت حقوقی اقدامات اتحادیه اروپا با ماهیت اقدامات متقابل سازگارتر است. لیکن با اعمال حقوق حاکم بر این اقدامات می توان به این نکته پی برد که اقدامات اتحادیه اروپا علی رغم اینکه در چارچوب مذکور جای می‌گیرند و لی به دلیل عدم رعایت نشدن شرایط ماهوی و شکلی توسل به چنین اقداماتی از وجاهت قانونی برخور دار نبوده و از این رو مسئولیت سازمان مذکور را در پی داشته اند که نتیجه آن توقف این اعمال و عدم تکرار آن و همچنین جبران خساراتی خواهد بود که در نتیجه آن اقدامات به ایران وارد شده است.

فهرست منابع و ماخذ

کتب و مقالات فارسی

1. ابراهیمیان حامد، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد دامغان مشروعیت تحریم‌ها در حقوق بین‌الملل با تأکید بر موضوع تحریم‌های بر علیه جمهوری اسلامی ایران به راهنمایی دکتر علیرضا جهانگیری.
3. امیری،علی، تحول دفاع مشروع در حقوق بین‌الملل پس از واقعه 11 سپتامبر، تهران، مدیا، 1390.
4. امین زاده، الهام و خداپرست ناصر، نقد تحریم نفت ایران از طرف اتحادیه اروپا از منظر حقوق بین‌‌‌الملل، فصلنامه دیدگاههای حقوق قضایی، شماره 60 ، زمستان 1391 .
5. زمانی، سید قاسم، سادات میدانی، سید حسین، عملکرد شورای امنیت در پرونده هسته‌ای ایران از ارجاع تا تحریم، مجله پژوهش‌های حقوقی، شماره 10، پاییز و زمستان 1385.
6. زمانی، سید قاسم، و مظاهری جمشید، تحریم های هوشمند شورای امنیت در پرتو قطعنامه 9191حفظ یا تهدید صلح؟ مجله حقوقی بین المللی، نشریه مرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری، سال بیست و هشتم، شماره 44، 1390.
7. سادات میدانی، سید حسین، صلاحیت قانونگذاری شورای امنیت، تهران،مرکز چاپ و انتشارات وزارت امورخارجه، تهران، چاپ دوم، تابستان 1387.
8. ساعد، نادر، حقوق در بند سیاست، تحلیل قطعنامه 1747 شورای امنیت در خصوص برنامه هسته‌ای ایران، مجله پژوهش‌های حقوقی، شماره 11 بهار و تابستان 1386.
9. ساعد، نادر، حقوق در بند سیاست، تحلیل قطعنامه 1747 شورای امنیت در خصوص برنامه هسته‌ای ایران، مجله پژوهش‌های حقوقی، شماره 12، پاییز و زمستان 1386.
10. شایگان، فریده، شورای امنیت سازمان ملل متحد و مفهوم صلح و امنیت بین‌المللی، تهران، انتشارات دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، چاپ اول بهار، 1380.
11. ضیائی بیگدلی، محمدرضا، ( 1380 )، تحلیل قطعنامه های شورای امنیت در مبارزه علیه تروریسم بین المللی، مجموعه مقالات ارائه شده در همایش تروریسم و دفاع مشروع از منظر اسلام و حقوق بین الملل.
12. علیخانی حسن، تحریم ایران: شکست یک سیاست، ترجمه محمد متقی نژاد، دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی، تهران، مرکز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، 1384.
13. غریب ،احمد، پیدایش و کاربردهای علوم و فناوری‌های هسته‌ای، سازمان انرژی اتمی، زمستان 1384.
14. غریب آبادی کاظم، موضوع هسته ای ایران به روایت اسناد، تهران، موسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، بهار 138
15. غریب آبادی، کاظم، برنامه هسته ای ایران: واقعیت های اساسی، تهران، موسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه،‌ 1387.
16. فلسفی، هدایت الله، حقوق بین‌الملل معاهدات، تهران، فرهنگ نشر نو، چاپ دوم، 1383.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه رایگان درباره انقلاب مصر، کرامت انسان، دانش آموزان

منابع انگلیسی

کتب و مقلات

1. Abass, A., , Regional Organizations and the Development of Collective Security :Beyond Chapter VIII of the UN Charter, Oxford: Hart Publishing, 2004.
2. Alder, M., The Inherent Right of Self-defence in International Law, London, Springer, 2013.
3. Aldrich, G, The Jurisprudence of the Iran-United States Claims Tribunal, Oxford, Clarendon Press, 1996, pp. 306-320.
4. Amerasinghe, “Interpretation of Texts in Open International Organisations”, B.Y.I.L., Vol.65,1994.
5. Andrea Bianchi, “Assessing the Effectiveness of the UN Security Council’s Anti-Terrorism Measures:The Quest for Legitimacy and Cohesion”, E.J.I.L., Vol.17, 2008.
6. Anlalindoos, “Adressing Norm Conflicts in a Fragmented Legal System: the Doctrine of Lex Specialis”, N.J.I.L., Vol.27, 2005.
7. Anthea Elizabeth Roberts, ” Traditional and Modern Approaches to customary International Law: a Reconciliation”, A.J.I.L., Vol.95, 2001.
8. Armin von Bogdandy & Ingo Venzke, ” Beyond Dispute: International Judicial Institutions as Lawmakers”, G. L. J. Vol.12, No.5, 2011.
9. Armin von Bogdandy & Ingo Venzke, ” On the Democratic Legitimation of International Judicial Lawmaking “, G.L.J., Vol.12, No.5, 2011.
10. Armin von Bogdandy, “Constitutionalism in International Law: Comment on a Proposal from Germany”, H.I.L.J., Vol. 47 No.1, 2006.
11. at: http://www.ppl.nl/plinklet
12. Barboza, J., Necessity (Revisited) in International Law., in J. Makarczyk (ed.), Essays in Honour of Judge Mafred Lachs, Hague, Martinus Nijhoff, 1984.
13. Bardo Fassbebnder, “The United Nation Charter as Constitution of the International Community”, Columbian Journal of International Law, Vol.5, 1998.
14. Bernard H. Oxman, ” Complementary Agreements and Compulsory Jurisdiction”, A.J.I.L., Vol. 95, 2001.
15. Boed, S, State of Necessity as a Justification for Internationally Wrongful Conduct., Yale Human Rights & Development Law Journal, Vol. 3, 2000.
16. Bowett, W., Self-Defense in International Law, Great Britain, Manchester University Press, 2008.
17. Calamita, J, Sanctions, Countermeasures, and the Iranian Nuclear Issue, Vanderbildt Journal of Transnational Law, Vol.42, 2009.
18. Calamita, J., Sanctions, Countermeasures, and the Iranian Nuclear Issue, Vanderbilt Journal of Transnatl Law. Vol.42, 2009.
19. Calamita, N., Sanctions, Countermeasures, and the Iranian Nuclear Issue, Vanderbilt Journal of transnational Law, Vol. 42, N.5, 2009.
20. Cassese, A., International Law, Oxford, Oxford University Press, 2004.
21. Charney, “International Agreements and the Development of International Law”, W. L.R., Vol.61, 1986.
22. Cheng, “United Nations Resolutions on Outer Space: Instant” International Customary Law?”, I. J. I. L. ,Vo.l.5,1965.
23. Christian Tomuschat, “Note on Kadi”, C.M.L.R. Vol.43, 2005.
24. Christina Binder, ” The Prohibition of Amnesties by the Inter?American Court of Human Rights “, G.L.J., Vol.12, No.5, 2011.
25. Crawford, J., The International law Commissions Articles on State Responsibility, Cambriage, Cambriage University Press, 2009.
26. D. Shelton, “International Law and Relative Normativity”, in M.D.Evans (ed.), International Law, 2003.
27. Dina Shelton in “Normative Hierarchy in International law”, A.J.I.L., Vol. 100, 2006.
28. Dinstein, Y., War, Aggression and Self-Defence, Cambridge, Cambridge University Press, 3rd ed., 2004.
29. Dirk Pulkowski, “Narratives of Fragmentation International Law between Unity and Multiplicity”, available at: http://www.esil-sedi.eu/fichiers/en/Pulkowski_670.pdf
30.

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید